Ο Χουσέιν, ο πόλεμος και η μπάλα

Home / Ευαισθητοποίηση / Ο Χουσέιν, ο πόλεμος και η μπάλα
Ο Χουσέιν, ο πόλεμος και η μπάλα

Ο Χουσέιν

Φωτογραφία: Αγγελική Σταματάκη

Παίζει στο κέντρο του γηπέδου γιατί θέλει να ελέγχει το παιχνίδι. Εμπνέει τους συμπαίκτες του και τους κατευθύνει με αβρότητα. Οταν τελειώνει ο αγώνας, παραμένει ήρεμος και συγκροτημένος. Ονειρο του Χουσέιν είναι το ποδόσφαιρο και η προσήλωσή του σε αυτό είναι υποδειγματική. Από την Παλαιστίνη στην Ελλάδα, από τη HOPE Refugees στον Ηφαιστο Νίκαιας. Παίκτης και προπονητής στο αθλητικό πρόγραμμα που υλοποιεί η Οργάνωση Γη σε συνεργασία με το Ιδρυμα της Μπαρτσελόνα. Στη δομή του Σκαραμαγκά τα παιδιά μαθαίνουν από τον Χουσέιν ότι η μπάλα είναι το όχημα για να ξεφύγεις από τον πόλεμο και να βρεις την ειρήνη.

Το όνομά μου είναι Χουσέιν. Είμαι 27 χρόνων και μεγάλωσα στην Παλαιστίνη, όπου η ζωή μου κινδύνευε από την πρώτη στιγμή. Τα νοσοκομεία γίνονταν συχνά στόχοι βομβαρδισμών και, για να γεννηθώ με ασφάλεια, οι γονείς μου κατέφυγαν στην Ιορδανία. Στη χώρα μου δεν υπάρχει ελευθερία· δεν μπορούσα να μιλήσω, ούτε να αναπνεύσω, είχα έναν μόνιμο φόβο. Ζούσα σε μια περιοχή κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ. Στον δρόμο για το σχολείο, και μετά για το πανεπιστήμιο, με σταματούσαν για έλεγχο και έχανα τακτικά μαθήματα γι’ αυτό τον λόγο. Οταν πήγαινα για μπάλα σκεφτόμουν ότι ή θα με απαγάγουν ή θα με πυροβολήσουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα στο γήπεδο που μάθαμε ότι σκοτώθηκε ένας φίλος μας. Ηταν 18-19 ετών. Τι μπορεί να έκανε σε αυτή την ηλικία για να χάσει τη ζωή του; Δεν υπήρχε λογική.

Σπούδαζα μηχανατρονική (σ.σ. ένας συνδυασμός μηχανολογίας-ηλεκτρολογίας και πληροφορικής), αλλά από μικρός λάτρευα το ποδόσφαιρο. Η κατάσταση, βέβαια, στην Παλαιστίνη δεν μου επέτρεπε να ονειρεύομαι. Πριν καλά καλά τελειώσω τις σπουδές μου, αναγκάστηκα να φύγω. Ηταν μια πολύ δύσκολη απόφαση για εμένα και για τους ανθρώπους που αγαπούσα.

Ταξίδι στο άγνωστο

Ηταν Ιανουάριος του 2016 και ήμουν 23 χρόνων όταν ταξίδεψα από την Παλαιστίνη στην Ιορδανία, από εκεί στην Τουρκία και ύστερα σε μια βάρκα με προορισμό την Ελλάδα με άλλα περίπου πενήντα άτομα. Γυναίκες με μικρά παιδιά που έκλαιγαν χωρίς σταματημό σε ένα ταξίδι με πολύ κακό καιρό και απίστευτο ρίσκο. Οταν φτάσαμε στη Σάμο, οι ντόπιοι δεν πίστευαν στα μάτια τους ότι ήμασταν ζωντανοί. Αλλά τι είναι η κακοκαιρία μπροστά στην απελπισία;

Δεν είχα σκοπό να μείνω στην Ελλάδα. Είχα φίλους από την Παλαιστίνη που έπαιζαν μπάλα στη Γερμανία και πίστευα ότι εκεί θα είχα περισσότερες ευκαιρίες. Εμεινα δύο μέρες στη Σάμο και ύστερα έξι μήνες στο λιμάνι του Πειραιά. Σε μια μικρή σκηνή ζούσαμε τρεις άνθρωποι και έκανε απίστευτο κρύο. Ξυπνούσαμε νωρίς για να πιάσουμε σειρά στο φαγητό και όταν δεν προλαβαίναμε, μέναμε νηστικοί. Η μόνη μας ασχολία ήταν η μπάλα· ξυπόλητοι, χωρίς κάλτσες ή παπούτσια, ξεχνούσαμε τις έγνοιες μας παίζοντας. Ηταν οι μοναδικές στιγμές χαράς πριν κάνουμε μπάνιο με κρύο και βρόμικο νερό. Για άλλους πέντε μήνες έμεινα σε μια κατάληψη σε ξενοδοχείο στην Αθήνα.

Δεν μπορούσα να ζω έτσι, δεν είχα κανέναν, ούτε γνώριζα τη γλώσσα. Κάτι έπρεπε να κάνω κι ένα πράγμα ήξερα πολύ καλά: να παίζω μπάλα. Αποφάσισα να μην περιμένω κάποιον να ανακαλύψει το ταλέντο μου. Ξεκίνησα να μαθαίνω αγγλικά σκαλίζοντας το διαδίκτυο και άρχισα να στέλνω μηνύματα παντού. Κάποιος καλός άνθρωπος πίστεψε σ’ εμένα και με πήγε για μια προπόνηση στον Ατρόμητο Κερατσινίου. Η ομάδα με αγκάλιασε και ξεκίνησαν προσπάθειες με τη FIFA για να έρθουν τα χαρτιά μου από την Παλαιστίνη. Κάθε βράδυ έπεφτα για ύπνο με την ελπίδα ότι το πρωί θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα μου πουν ότι μπορώ να κατέβω σε αγώνα. Αν ξεκινούσα, δεν θα με σταματούσε τίποτα. Ομως ο πρόεδρος της ομάδας μού εξήγησε ότι αυτό ήταν πολύ δύσκολο, γιατί δεν είχα ούτε διαβατήριο ούτε άδεια. Ενιωσα το όνειρό μου να καταστρέφεται.

Η ελπίδα των προσφύγων

Κάποιοι φίλοι που είχα γνωρίσει στον Πειραιά μού είπαν για μια ομάδα στην οποία έπαιζαν πρόσφυγες. Ετρεξα αμέσως. Είναι η «HOPE Refugees». Για εμάς το όνομά της έδωσε ξανά πνοή στην ελπίδα και στο όνειρο. Η επαφή με τους συναθλητές μου μου έδωσε αυτοπεποίθηση και ηρεμία και ύστερα από λίγο καιρό ο προπονητής με τους συμπαίκτες μου με έχρισαν αρχηγό της ομάδας. Μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω ως παίκτης και προπονητής στο αθλητικό πρόγραμμα που υλοποιεί η Οργάνωση Γη σε συνεργασία με το Ιδρυμα της Μπαρτσελόνα στη δομή του Σκαραμαγκά και να μοιράζομαι με τα παιδιά το πάθος και την αγάπη μου για την μπάλα. Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσοι εργάζονται στην «Οργάνωση Γη» που δημιούργησαν την ομάδα μας και έδωσαν ελπίδα στο όνειρό μας.

Το ποδόσφαιρο δίνει δύναμη, αυτοπεποίθηση και αξία και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Μια μπάλα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Εδώ βρήκα, ξανά, την ελπίδα και η Ελλάδα είναι πια το δεύτερο σπίτι μου.

%d bloggers like this: