Κι αν έχασες το σπίτι σου, κανείς δε μπορεί να σου πάρει την ελπίδα

Home / Ευαισθητοποίηση / Κι αν έχασες το σπίτι σου, κανείς δε μπορεί να σου πάρει την ελπίδα
Κι αν έχασες το σπίτι σου, κανείς δε μπορεί να σου πάρει την ελπίδα

Φωτογραφία: Jawad Jafari, πλατεία Βικτωρίας 2020

2015 – Εικόνες απελπισμένων ανθρώπων να κοιμούνται το βράδυ στην πλατεία και στο πάρκο.

2020 – Εικόνες απελπισμένων ανθρώπων που κοιμούνται το βράδυ στην πλατεία και στο πάρκο.

Πέρασαν 5 χρόνια κι ελπίζαμε να μη συναντήσουμε ξανά την ίδια εικόνα. Δεν υπάρχει πιο σκληρή κι οδυνηρή πραγματικότητα από αυτή που βιώνει ο πρόσφυγας. Εκτοπίζεται από το σπίτι του, αναγκάζεται να κάνει το επικίνδυνο ταξίδι, γλιτώνει από τύχη, παιδεύεται με τις διαδικασίες απόκτησης εγγράφων, αποκτά για λίγο διάστημα την ελάχιστη ασφάλεια, την οποία εν τέλει χάνει, ξανά. Η εικόνα των απελπισμένων ανθρώπων που κοιμούνται το βράδυ στις πλατείες και στα πάρκα στην καρδιά της Αθήνας είναι αποκαρδιωτική, είναι ένα μεγάλο πισωγύρισμα, 5 χρόνια πριν, την περίοδο της έκτακτης ανάγκης.

Οι εικόνες του 2015 είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας. Ελπίζαμε ότι δε θα τις ζήσουμε ξανά. Δεν είναι υπάρχει πιο σκληρή πραγματικότητα από την αστεγία, από το να μην έχεις τίποτα για προσκεφάλι. Είναι απελπισία. Κάθε μέρα ξεκινάς από το μηδέν, με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει, κάτι θα πάει καλύτερα. Ζητιανεύεις για λίγη αξιοπρέπεια, για λίγα δικαιώματα σε έναν κόσμο που δε σου χαρίζεται τίποτα. Αντιθέτως, στα έχουν πάρει όλα. Σου πήραν το σπίτι, την οικογένειά σου, τα παιδιά, τη γυναίκα σου, τον άνδρα σου, τη ζωή σου. Είσαι απειλή για την ασφάλεια των άλλων, τη στιγμή που ζητάς ακριβώς το ίδιο πράγμα: ασφάλεια. Απελπισία…

Κανείς, όμως, δε μπορεί να σου πάρει την ελπίδα. Την ελπίδα του να σταθείς ξανά στα πόδια σου, μέσα από τις δυσκολίες και τα τραύματα, μέσα από τον πόνο και τη δυστυχία, την οδύνη και τη θλίψη. Κάποια στιγμή θα ξανασηκωθείς γιατί η μεγαλύτερη ελπίδα είναι το ότι είσαι ακόμα ζωντανός. Κανείς δε μπορεί να σου πάρει την ελπίδα.

Κι αν έχασες το σπίτι σου, πραγματικά, αναλογίσου αν αυτό το σπίτι ήταν δικό σου. Αν σκεφτόσουν ότι εκεί μπορείς να χτίσεις το μέλλον, τη ζωή σου.

Ό,τι και να γίνει, κανείς δε μπορεί να σου πάρει την ελπίδα για ζωή.

%d bloggers like this: