Η Αιμιλία Πλατή και το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

Home / Ευαισθητοποίηση / Η Αιμιλία Πλατή και το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων
Η Αιμιλία Πλατή και το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

Η Αιμιλία Πλατή

Η Αιμιλία Πλατή είναι ένας από τους ανθρώπους που τα τελευταία χρόνια σιωπηλά, αλλά με συνέπεια, προσφέρουν ανιδιοτελώς στο Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων.

Πολυπράγμων και πολυσχιδής σαν προσωπικότητα, η Αιμιλία Πλατή είναι άνθρωπος των θετικών επιστημών, με σπουδές στη Φυσική και μεγάλη επαγγελματική δραστηριότητα στο εμπόριο. Ταυτόχρονα, είναι η συγγραφέας των βιβλίων “Ώρα Μηδέν” και “Το παραμύθι με τα παραμύθια” κι η ίδια μας μιλάει για τους λόγους και τα κίνητρα που την κρατούν ενεργή και δραστήρια στην προσφορά της.

Η Αιμιλία Πλατή όταν εξέδωσε το “Παραμύθι με τα Παραμύθια” αποφάσισε ένα σημαντικό μέρος των εσόδων του βιβλίου να κατατίθεται στο Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων.

Διαβάστε στο κείμενο τους λόγους που την ώθησαν σε αυτήν την απόφαση. 

Η σχέση με το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

Μεγάλωσα στην Αθήνα, αλλά έχω καταγωγή από τις Σέρρες. Εργάζομαι πολλά χρόνια στο εμπόριο κι έχω σπουδές στη φυσική. Από τα βιβλία δε θέλω να βγάλω λεφτά και δεν κρατάω εισόδημα για εμένα. Κάθε βιβλίο, όμως, έχει έναν σκοπό…

Το πρώτο βιβλίο που έγραψα ήταν το “Ώρα Μηδέν”. Για χρόνια επισκέπτομαι τις φυλακές του Αυλώνα όπου ζουν παιδιά 15 – 25 ετών. Μία ομάδα καθηγητών υπό τον κ. Δαμιανό διδάσκει σε αυτά τα παιδιά εθελοντικά τα απογεύματα κι έτσι απέκτησα κι εγώ επαφή. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το παιδί που κατάφερε κι αρίστευσε στη μαθηματική Ολυμπιάδα. Εκείνο το παιδί, όταν εξέτισε τελικά την ποινή του, έγινε φοιτητής και σήμερα σπουδάζει. Αυτή είναι μία ιστορία που πραγματικά με συγκλόνισε.

Πριν από περίπου δύο χρόνια, σε μία εκδήλωση για το βιβλίο “Ώρα Μηδέν”, που έγραψα με αφορμή τις εμπειρίες μου στον Αυλώνα, γνώρισα τον Γιονούς Μουχαμμαντί. Τότε ξεκίνησε κι η επαφή μου με το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων.

Είδα τη δουλειά που γίνεται, γνώρισα ανθρώπους που εργάζονται σκληρά και πείστηκα ότι η βοήθεια καταλήγει πραγματικά στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Αποφάσισα ένα μεγάλο μέρος των εσόδων του τελευταίου μου βιβλίου να καταλήγει στο σωματείο. Ήθελα η βοήθεια που προσφέρω να καταλήγει στα σωστά χέρια. Εδώ η αντιμετώπιση του προσφυγικού δεν ήταν μονοδιάστατη, ούτε περιοριστική. Το Φόρουμ είναι ανοιχτό σε κοινότητες προσφύγων και μεταναστών ανεξαρτήτως εθνικότητας ή φυλής. Αυτό δεν το βλέπεις παντού. Υπάρχει, παράλληλα, μία νότα αισιοδοξίας. Το μήνυμα που εκπέμπει δεν αφορά μόνο τα ζητήματα πρώτης ανάγκης. Έχει μεγαλύτερο βάθος. Αφορά το πως θα ζήσουμε μαζί καλά. Μαζί στον αθλητισμό, στις γιορτές, στην καθημερινότητα…”

Το παραμύθι με τα παραμύθια”

Πριν από κάποια χρόνια ξεκίνησα την επικοινωνία με κάποιες δομές φιλοξενίας προσφύγων, στις οποίες διέμεναν πολλά παιδιά. Όταν ξεκίνησαν τα παιδιά σχολείο έπρεπε να γίνει κάτι για να ενδυναμωθεί η προσπάθειά τους. Ανέλαβα την πρωτοβουλία να έρθω σε επαφή με ένα βιβλιοπωλείο για την εξασφάλιση των αναγκών τους (τετράδια, μολύβια, τσάντες) και συνέχισα με τη δημιουργία βιβλιοθηκών έτσι ώστε να έχουν, πάντα, πρόσβαση σε βιβλία και βοηθήματα. Παράλληλα, ξεκίνησα να επισκέπτομαι τις δομές και να διαβάζω παραμύθια. Σκεφτόμουν πως κάθε παιδί θέλει και χρειάζεται να του διαβάσεις ένα παραμύθι. Αυτό το έκανα για δύο χρόνια.

Από την ενασχόλησή μου με τα παιδιά έμαθα πως η γλώσσα, η θρησκεία, η καταγωγή δεν είναι πραγματικά εμπόδια. Βρέθηκα σε μία δομή φιλοξενίας με 30 και 40 παιδιά διαβάζοντας παραμύθια στα ελληνικά. Δεν καταλάβαιναν όλα. Υπήρχαν, όμως, κάποια ταλαντούχα παιδιά που μιλούσαν, από μικρή ηλικία, αγγλικά. Η επικοινωνία λύνεται όταν υπάρχει διάθεση. Τους έλεγα το παραμύθι από τα ελληνικά στα αγγλικά κι εκείνα μετέφραζαν στα φαρσί, στα αραβικά και σε κάθε γλώσσα που μιλούσαν. Μετά ζωγραφίζαμε. Οι εικόνες δεν είχανε γλώσσα. Έτσι, όλοι ζωγραφίζανε οτιδήποτε ερμήνευαν από τα παραμύθια…

Θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη για τα παιδιά του κόσμου. Παιδιά που έρχονται από τον πόλεμο και δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες όπως η στέγαση, η υγεία, είναι ένα θέμα που με απασχολεί και δε γίνεται να μείνω άπραγη μπροστά σε αυτήν την αδικία. Μία ολόκληρη γενιά ανθρώπων χάθηκε. Μία ολόκληρη γενιά που έφτασε στην Ελλάδα τραυματισμένη, αποκλεισμένη για καιρό από την εκπαίδευση, έμεινε αναλφάβητη. Αυτό πρέπει να γίνει υπόθεση όλων μας. Κανένα παιδί, ειδικότερα, να μη στερείται το δικαίωμα στη μόρφωση. Πρέπει να γίνει προσωπικό θέμα για όλους μας.”

Το νόημα της προσφοράς κι η πρόκληση του προσφυγικού

“Είναι δύσκολο να σκέφτεσαι συνέχεια έχοντας κατά νου την ταχύτητα, την ελαχιστοποίηση του κόστους, τον περιορισμό των πιθανοτήτων σφάλματος και γενικότερα την παραγωγή ενός άμεσου αποτελέσματος. Όλη αυτή η διαδικασία είναι αρκετά ψυχοφθόρα και χρειάζεται μία πνευματική ισορροπία. Για μένα έγινε πολύ σημαντικό το να γράφω. Ήταν ένα στοιχείο απελευθέρωσης στη ζωή μου. Αυτός είναι ο τρόπος μου να κρατάω την ισορροπία. Είναι σημαντικό να δώσεις μία λύση σε μία εταιρεία έτσι ώστε να παραχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα κι είναι εξίσου σημαντικό να δώσεις μία λύση σε ένα πιο άμεσο ανθρωπιστικό πρόβλημα όπως στο προσφυγικό. Δε γίνεται να κάνεις μόνο το ένα ή το άλλο. Είναι ωραίο να είσαι παραγωγικός στη δουλειά σου, αλλά είναι εξίσου ωραίο να προσφέρεις στον άλλο.

Κάθε πρόβλημα έχει μία ή παραπάνω λύσεις. Στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να καταλάβουμε ότι μιλάμε για ένα σύνθετο θέμα με ποικίλες διαστάσεις. Μεγάλη ενέργεια και χρηματικά ποσά χάνονται επειδή όλη αυτή η προσπάθεια δεν οργανώνεται σωστά. Ανθρώπινο δυναμικό με καλές δεξιότητες εξουθενώνεται και χάνεται σοβαρή δουλειά σε ένα πεδίο που δεν οργανώνεται καλά είτε από άγνοια, είτε από κακή λειτουργία. Για παράδειγμα δεν οργανώνουμε τις δομές στο μοντέλο που στήνουμε ένα εργοστάσιο, μία γραμμή παραγωγής, μία αποθήκη logistics. Το πώς θα οργανώσεις τους δασκάλους που πηγαίνουν για μαθήματα στα παιδιά, το πώς θα στήσεις ένα σύστημα διανομής φαγητού, όλα αυτά είναι ζητήματα που χρειάζονται οργάνωση. Είναι πολύ σημαντικά τα logistics, ειδικότερα σε θέματα ανθρωπιστικής βοήθειας. Υπάρχει, σίγουρα, η πολιτική και κοινωνική διάσταση του ζητήματος. Υπάρχει, όμως κι ένα θεμελιώδες ζήτημα καλής οργάνωσης της ανθρωπιστικής βοήθειας. Είναι πρόκληση, είναι ευκαιρία…

Εγώ προσωπικά, προσφέρω για εμένα. Το να κάνεις σε κάποιον ένα καλό, είναι μία απόφαση. Νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Είμαι χρήσιμος στον άλλον κι αυτό είναι μία αξία για εμένα. Η μουσική, η επιστήμη, τα μαθηματικά, η ζωγραφική, το ποδόσφαιρο, το παραμύθι, συνθέτουν μία κοινή, παγκόσμια γλώσσα κι έτσι το χάσμα της επικοινωνίας γεφυρώνεται. Όλα τα παραπάνω συγκινούν όλα τα παιδιά του κόσμου. Υπάρχουν πράγματα που είναι πάνω από τη γλώσσα, τη φυλή και την καταγωγή.

Πρέπει να βρούμε κάτι πάνω από αυτό που μας χωρίζει.

Πρέπει να βρούμε κάτι που μας ενώνει.”

%d bloggers like this: